Untitled

Kater, de beste vriend van alcohol, kent iedereen wel.
Lol, dat kent iedereen ook wel. Niet de vriend van Yolo, maar het maatje van plezier.
En als je dan beide combineert krijg je de lol-kater. Dat klinkt erg cryptisch, maar het bestaat.

Een lol-kater is de dip die je voelt na iets leuks te hebben gedaan. Wanneer de rush over is. Wanneer je een dag hebt gehad die niet verkeerd was, maar ook echt niet interessant genoeg was om over te vertellen.

Of iedereen dit kan ervaren is onbekend. Misschien zijn contente mensen daar minder gevoelig voor aangezien ze met alles blij zijn, en daarom ook niet veel uitermate spannende dingen doen.

Hier is geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan.

Maar ik weet alleszins dat ik vandaag een enorme lol-kater had.

Ik voel me erg op.

Om te beginnen lig ik op bed.
Dan echt wel op en top, want ik heb namelijk een nieuwe job.
Toch ook helemaal dood op, met een keel in m’n krop.

En nu snel slapen, want morgenvroeg sta ik gewoon weer op.

Wanneer het warm is, wordt er minder fysiek contact uitgewisseld. Dat is een soort van ongeschreven regel. Het is te warm, mensen stinken, je blijft aan elkaar plakken, vies allemaal.

Wanneer je een koppeltje bent is dat ook vaak het geval. Zeker als het op welverdiende nachtrust aankomt. Eventjes knuffelen, een kusje en dan lekker slapen. Liefst zo ver mogelijk van de ander zijn lichaamswarmtebron vandaan. Terwijl je in de winter gerust heel de nacht in elkaar geknoopt spendeert.

Normaal gezien ben ik erg afstandelijk tegenover andermans fysieke temperaturen tijdens warme nachten. Vannacht was blijkbaar geen normale nacht. Ik miste m'n menselijke bedstoof zo erg dat ik z'n lievelingstrui uit de kast haalde en de mouwen rond me heen heb geslagen. Het is verre van de echte knuffels die we maakten, maar dichter bij de werkelijkheid zal het niet meer komen.

Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen. Puffend en zwetend, plakkend aan herinneringen.

“Gaat het weer een beetje?” Zo’n typische vraag die een moeder haar kleuter stelt die net z’n bollie tegen de kast botste.

Die vraag krijg ik ook tegenwoordig. Het antwoord is meestal iets met “Ja hoor". Uit pure beleefdheid vraag ik het terug. Om dan als antwoord te krijgen: “Nou ik ben naar de kapper geweest en hij heeft er verdorie een hele centimeter te veel afgeknipt! Daar word ik dus helemaal depressief van. Zeker omdat ik vanavond naar die club moet. FML" Interessant antwoord.

Je moet weten dat een maand en wat geleden mijn favoriete persoon hand in hand met me is dood gegaan. Dat is voor sommigen een reden om depressief te worden. Begrijpelijk, want echt mooi om zien is dat niet.

Maar, laten we eerlijk zijn, haren van 30cm in plaats van 31 zijn afgrijselijk. Zo gedrochtelijk dat je op z’n minst een maand niet buiten kan komen. Want pas dan is die centimeter er weer bij gegroeid.

Nu heb ik veel begrip voor mensen. Dus als die depressief worden over hun kapsel, wil ik dat best snappen. Maar dan moeten ze het ook wel goed doen en in de hoogste boom klimmen, om er vervolgens uit te springen.

Het probleem is dat ik niet weet wie er hier naast slaat.
Stelt de kortharige zich aan, of zijn dat de dingen die het leven maken? Gemakkelijk om boos over te zijn, maar ook eens zo makkelijk opgelost.
Ben ik meer bewust van levensbelangen, of ben ik op weg naar een verbittert leven?

De enige die hier een antwoord op heeft is Meneer Tijd. Weet je wel, die ene die heden van verleden en toekomst scheidt. Hij heeft een druk bestaan. Dus ik moet achteraan aanschuiven en geduldig wachten.

Dat doe ik met alle plezier. Tot snel Meneer Tijd.

Onlangs had ik bezoek van de dood. Niet echt onverwachts, maar toch nog steeds niet echt fijn.

Je kan het een beetje vergelijken met een bezoek aan de tandarts. Je hebt die afspraak al een tijdje en ziet het die week in je agenda verschijnen. Maar als je dan in de wachtkamer zit en geroepen wordt is het toch even slikken. Zeker als ze je net 10 minuten vroeger komen halen.
Het ergste wat er bij de tandarts kan gebeuren is dat die kapotte tand uit je leven wordt gehaald.
Fijn dat die tand geen pijn meer doet, maar dat gat in je mond is niet echt prettig.

Als je een afspraak hebt met de dood haalt die een mens uit je leven. En met een beetje pech hou je van dat mens. Hoe meer je van dat mens houdt, hoe onprettiger het is.

Laten we er voor het gemak de tanden nog eens bij halen. Als je achterste kies weg moet is dat vervelend. Kauwen gaat iets moeilijker, maar over het algemeen heb je er niet al te veel last van. Hoe verder naar voren je te trekken tand staat, hoe meer effect dat heeft op je dagelijkse leven.

Mijn voorste snijtanden zijn er uit. Niet één, maar minstens twee. En op sommige dagen alle acht. De dood heeft namelijk mijn favoriete mens meegenomen. De persoon waar ik vrijwillig elke dag mee door bracht.
Hij was ziek en had die afspraak dus al een tijdje in z’n agenda staan. We hebben geprobeerd de afspraak te verzetten, want afzeggen ging niet. Verlateren ging wel, maar jammer genoeg maar met een paar maand.

Toch ben ik blij om al het lekkers waar we samen van hebben genoten voor ze hem uit m’n leven trokken.

Hier is die dan. Het eerste stukje tekst in een blog waar veel stukjes tekst zullen volgen. Dat is toch het plan.
Drie maanden en een klets geleden ben ik naar Londen verhuisd. Daar praten ze Engels, en ik nu dus ook. Yes.
Maar ik mis het Nederlands!
(Mevrouw Christijn, leerkracht Nederlands in het eerste en tweede middelbaar, Koninklijk Atheneum Brasschaat, dat had u in de verste verte niet zien aankomen hè!)
Dus wordt dit een blog met vooral Engelse input en Nederlandse output.

Goed begonnen is half gewonnen?